Religija

Kumstvo u pravoslavlju

Kumstvo je čisto hrišćanska ustanova, jer su pri krštenju bili potrebni svedoci za istinito i iskreno primanje hrišćanstva i trebalo je ispovediti veru, odreći se đavola, sjediniti se sa Hristom, a kada je došlo da se krštavaju deca, to ona nisu mogla to činiti, no su to činila druga lica. Kod odraslih kumovi su bili njihovi nastavnici u veri“.

Blaženopočivši patrijarh srpski Pavle, u svojim odgovorima na “neka pitanja naše vere”, govori i o kumstvu, pa kaže: “Svi razlozi za postojanje kumstva, kako za krštavanog, tako i za Crkvu, u važnosti su i danas i pri krštavanju dece i odraslih.

Stoga, da bi neko bio kum, nije dovoljno da je sam kršten i nominalno pripada pravoslavnoj veri, nego da je ličnost od poverenja, čistog života i zrelog doba. Prema ovakvom značaju kumstva, razumljivo je zašto se Crkva borila protiv sujevernog običaja, poznatog i iz narodnih pesama, da roditelji kojima se deca ne drže, polažu novorođenče na raskršće, pa ko prvi naiđe da ga uzme za kuma. Sveti Simeon Solunski zato opominje: “Treba paziti da vosprijemnici budu pobožni i gotovo učitelji vere“.

Pored ovih osobina kuma, Patrijarh Pavle navodi i da kumovi ne mogu biti “ni oni koji sami imaju nekrštenu decu, jer ako krštenjem ne žele spasenje svom detetu, kako u tome mogu učestvovati i pomagati tuđem“.

Po savetu prof. Mirkovića, “sveštenici, pre ili posle krštenja, kao i u drugim prilikama, treba da poučavaju narod o važnosti dužnosti kuma i o obavezama koje su u vezi sa kumstvom. Zatim, u specijalnim slučajevima, kada telesni roditelji zanemare svoju decu, ima sveštenik da uputi kumove na vršenje njihovih dužnosti primljenih na krštenju, prema njihovoj duhovnoj deci“.

Naš narod je, od samog početka primanja hrišćanstva, veoma cenio kumstvo i za kumove svojoj deci birao čestite i poštene ljude, osvedočene hrišćane. Kumovanjem na krštenju ulazi se i u duhovno srodstvo, koje počinje od kuma, kumčeta i kumčetovih roditelja, i ide svo do sedmog stepena, kao i krvno srodstvo.

Zato i nije, u našem narodu, uobičajeno da kumuju bliži srodnici, da ne bi dolazilo do preplitanja duhovnog i krvnog srodstva.

Odgovori

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Obavezna polja su označena sa *